Każda szkoła psychoterapeutyczna opiera się na określonym rozumieniu psychiki pacjenta i na tej bazie proponuje konkretną metodę leczenia.
Ja w swoim gabinecie pracuję w podejściu psychodynamicznym, którego głównym założeniem jest to, że człowiek, oprócz świadomości, posiada również nieświadomość. Te dwie części psychiki rządza się swoimi, czasem bardzo odrębnymi prawami, wpływając na siebie. Zgodnie z założeniami tego sposobu myślenia o psychice i psychoterapii, to w nieświadomości ukryte są przyczyny objawów, z jakimi zgłasza się pacjent do psychoterapeuty. Praca z terapeutą, który jest swego rodzaju przewodnikiem po nieświadomości, może być skuteczną metodą na dotarcie do nieświadomych treści.
Terapia psychodynamiczna polega na analizowaniu z psychoterapeutą swoich wypartych uczuć, myśli i zachowań związanych z relacjami zarówno w historii pacjenta, jak i w jego aktualnej rzeczywistości. Psychoterapeuta nie oceniając pacjenta, pomaga mu nie tylko zrozumieć jego wewnętrzny, subiektywnie doświadczany świat uczuć, myśli, skojarzeń, wspomnień i zachowań, ale znaleźć wpływ tego świata na jego obecne problemy, z jakimi zgłosił się, i wykorzystać możliwości zmiany, jakie pacjent posiada. Zmiana może dotyczyć postrzegania samego siebie, innych i otaczającego go świata.
Dobór zarówno rodzaju psychoterapii jak i konkretnych technik terapeutycznych jest zindywidualizowany, zależny jest od problematyki, z jaką zgłasza się pacjent i od jego osobowości. Jeśli zachodzi taka potrzeba, w psychoterapii psychodynamicznej uwzględnia się farmakoterapię
Metoda psychoterapii psychodynamicznej polega na systematycznych, indywidualnych spotkaniach (sesjach) z psychoterapeutą. Podstawowym narzędziem pracy terapeutycznej jest rozmowa.